De koe van achteren in …. kijken

Ik zeg wel eens dat ik tot m’n 40e niks heftigs qua levenservaring heb meegemaakt. Veel ging in de flow, op de automatische piloot. Veel ging goed en voorspoedig. 

Geboren en getogen in een ondernemersfamilie, in een dorp uit het Groene Hart (Zuid-Holland). Fijne jeugd. Niks kwam ik tekort. Sterker nog: ik werd verwend. Financiële opleiding gedaan. Opgeleid tot Registeraccountant (RA).

Had een erg leuke en beetje ‘wilde tijd’ vanaf het moment dat ik mijn rijbewijs haalde tot aan m’n 22e. Ik studeerde in die tijd aan de HEAO in Den Haag. Ik kon er lekker met de auto op uit. En met die mooie auto zat het wel goed, als zoon van een grote autodealer. Ik leerde mijn inmiddels ex-vrouw op m’n 22e kennen. Vanuit ouderlijk huis op m’n 26e getrouwd. Hihi… 26 jaar, ik had het thuis bij mijn ouders veeels te goed.

In dienst getreden bij grote accountantsmaatschap Moret & Limperg, al snel daarna genaamd Moret Ernst & Young. Twee jaar samen in het buitenland gewoond en ik gewerkt, bij Ernst & Young Calgary (Canada). Wonen en werken in het buitenland: erg gaaf om dat te hebben gedaan en ervaren! Mijn zoon is daar geboren, ik was toen 31 jaar oud. 

Bij terugkomst in Nederland de switch gemaakt naar de fusie- en overnamepraktijk van Moret Ernst & Young, later genaamd Ernst & Young Transaction Advisory Services. Een dynamisch werkveld, uitdagende job, mee mogen werken aan het uitbouwen van deze praktijk in Nederland, veel deadlines, soms stress, hard werken en regelmatig (zeer) lange uren. En dat in combinatie met een gezin, sociaal leven en sporten. Uitdagend! Work-life balance regelmatig ver te zoeken. Het was de combinatie van ‘opgeslokt’ worden door mijn werk/veeleisende bazen en het ook erg leuk vinden waar ik zakelijk mee bezig was. Ook van werk energie krijgen! 

Als zoon van een autodealer kon ik het niet laten om mijn hand op te steken toen er binnen Ernst & Young ‘vrijwilligers’ werden gezocht om vorm en inhoud te geven aan de toen nieuwe EY Sectorgroep Automotive. Met een goed multidisciplinair team van mensen mooie resultaten behaald. Het was voor mij een belangrijke verbreding van mijn werkervaring. Veel geleerd in die tijd, last but not least, ook over mensen. Ook omdat ik een aantal jaren als vice-voorzitter van die sectorgroep en door vele bestede uren veel bijdrage aan deze sectorgroep heb mogen leveren. Ik kijk daar nog steeds met veel voldoening op terug.

Rond mijn 37e besloot ik dat ik niet verder wilde binnen Ernst & Young. Ook al waren de carrière/inkomensvooruitzichten riant. Ik voelde dat ik dit niet nog ruim 20 jaar wilde doen, ik zou het fysiek en mentaal niet kunnen uithouden. Ik wilde/moest op een andere manier verder, voelde ik. Eerst zoeken of ik ergens aan de bak kon als financieel directeur of op het gebied van business development. Dat lukte me toen niet. Als 2e optie had ik voor mezelf: beginnen als zzp-ende bedrijfsadviseur met als specialisatie fusies en overnames, voor het MKB en middelgrote bedrijven. Op m’n 39e begon ik voor mezelf. 

Mijn eind 30-er jaren voelde ik ook dat mijn relatie/huwelijk onder spanning begon te staan. Het werd minder leuk. Steeds minder liefde tussen elkaar. En bij mij ook het gevoel van: met haar en haar gedrag wil ik niet oud worden. Het voor mijzelf beginnen als zzp-ende bedrijfsadviseur heeft mijn relatie ook niet geholpen. We waren het over die beslissing ook niet eens eigenlijk. Mijn ex-vrouw had liever gezien dat ik bij EY had gebleven, met het riante inkomen en de status die daarbij komt kijken. Maar ja, dan had ik niet gelukkig geworden! Werken is veelal een belangrijk onderdeel van ieders leven. Voor mij in ieder geval wel. Ik doe namelijk iets goed of ik doe het niet. En dat geldt ook voor werk. Toen ik voor mezelf begon, (her)startte ik een proces van zelfontwikkeling. Het leidde echter ook tot verwijdering van mijn ex-vrouw. Ik ontwikkelde mij, zij niet. Dat had impact op onze relatie. 

Rond m’n 42e begon voor mij persoonlijk de neerwaartse spiraal, door de zich versnellende en intensiverende relatieproblemen en omstandigheden binnen ons gezin. Na kleine 3 jaar was ik net echt goed op gang aan het komen met mijn eigen business. Een zeer lang verhaal kort. Vele ups and downs in deze jaren, om rond m’n 45e (gedeeltelijk) ziek thuis te belanden. De echtscheiding afgerond, kinderen weer hun stabiliteit trachten te vinden en toen kwam ik dus zelf aan de beurt. Dat ziekteproces heeft toen circa een jaar geduurd. 

Vanaf einde 2011, ik was 46 jaar inmiddels, met al mijn doorzettingsvermogen toch weer fulltime gaan functioneren in een uitdagende job. Nu weer bij een werkgever, i.p.v. op zzp-basis. Maar bij een werkgever met verkeerde management-aansturing. Dat ervoor zorgde dat ik begin 2013 – met een big-bang-effect – ziek thuis kwam te zitten. Achteraf bezien, was ik in 2013 psychisch heel erg ziek. Zeer diep dal gezien in 1e maanden dat ik thuis was, ook doordat die werkgever mij niet wilde loslaten. In bijzijn van arbodienst bleef hij druk op mij uitoefenen. Terwijl ik ziek was! In de maanden daarna regelmatig up en down. Zo eigenwijs als ik was en toch ook in overleg met mijn huisarts, eerst een stevige burn-out-training van 16 weken getracht te volgen. Die intensieve training moest ik na 7 weken afbreken, omdat mijn psychische klachten weer de kop op staken. Pas begin 2014 werd mijn diagnose gesteld: een bipolaire stemmingsstoornis. Dat pas na zoveel jaren de diagnose is gesteld is niet ongebruikelijk bij een bipolaire stemmingsstoornis, ook wel genaamd manische depressiviteit. 

2014 was het jaar van start met medicatie (stemmingsstabilisator) en veel intensieve therapie. Bij goede professionele zorgverlener PsyQ in Rotterdam met een goede bipolaire poli, dus specifiek gericht op mijn psychische aandoening. Erg fijn dat daar zoveel kennis aanwezig is, met fijne professionals! 

2015 en 2016 zijn mijn jaren van persoonlijk herstel geweest. Voor mij is dat een uitdagend proces geweest. 1e kwartaal 2017 nog niet geheel op orde. Maar deze maand april steeds meer het gevoel dat de puzzelstukjes op de juiste plaats beginnen te vallen. En ik rustig aan mijn maatschappelijk herstel kan gaan denken. Wat, wanneer en hoe, etc. Kom ik graag later op terug in een blog.  

Deze terugblik in de tijd om nu een aantal dingen te kunnen duiden:

  • Ik ben iemand met een ‘lang touwtje’, d.w.z. veel aanpassingsvermogen en redelijk wat emotioneel uithoudingsvermogen. Ook wel vaak snel direct en soms kort lontje, zeker ‘vroeger’. Hihi. Ook groot doorzettingsvermogen, zowel zakelijk als privé. Maar ja, al deze persoonlijkheidskenmerken hebben er ook voor gezorgd dat ik mezelf ‘onder water’ heb laten duwen, zowel in mijn relatie als in mijn werk. Ik had eerder mijn grenzen kunnen/moeten stellen. 
  • Ik leefde knap onbewust tot m’n 42e. Ik zat in de ‘ratrace’ van het leven, met veeleisend/uitdagend werk, relatie, kinderen, sociaal leven, sporten, etc. Het was als een maalstroom, waar ik moeilijk echt aan mijzelf toekwam. Maar achteraf bezien heb ik zeker wel mogelijkheden/momenten gehad dat ik patronen had kunnen doorbreken en/of mezelf bewust persoonlijk meer had kunnen ontwikkelen. Sinds 2013 staat dagelijks/wekelijks Persoonlijke Ontwikkeling bij mij hoog op de agenda. En dat zal het voortaan altijd blijven! 
  • Als je in een relatie zit, overleg goed over cruciale beslissingen. En communiceer over jouw beweegredenen waarom je tot een bepaalde beslissing komt. Die inzichten van elkaar kennen, is belangrijk. Tracht met elkaar daarin te groeien. 
  • Van m’n 42e tot rond m’n 48e de zeer heftige persoonlijke storm, op soms orkaankracht. Jaren die ik nooit zal vergeten. Omdat ze ook mij enorm inhoud hebben gegeven aan het gezegde ‘Je komt er als persoon sterker uit’. ‘Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen!’ So true!  
  • Luister echt naar je lichaam! Ik eerst Denken dat het met een burn-out training is op te lossen, terwijl ik de up-and-down-beweging al wist en al voelde in mijn lichaam.
  • Ziek is ziek! Laat een werkgever je niet op de kop zitten. De bedrijfsarts (van arbodienst) zou onafhankelijk moeten zijn, maar ja de rekening van de arbodienst wordt toch door de werkgever betaalt. En “wie betaalt, bepaalt” is toch dan ook weer het gezegde. En deze bedrijfsarts en ik hadden de pech dat we met een vervelend dominante werkgever te maken hadden. Het kostte me veel moeite om die man van me af te slaan. Grrrr. Terwijl ik ‘mijn eigen touwtje’ heel kort bij mezelf hield, heeft deze enorme horde met deze werkgever me een aantal maanden een diep dal gekost. 
  • Kies zorgvuldig jouw zorgverlener uit. Goede professionele hulp met mensen die bij jou passen. Doe dat samen met dierbaren die je vertrouwt, omdat je meestal niet op je sterkst/meest helder bent om daarin geheel zelfstandig zelf een goede keuze te maken. Betrek jouw dierbaren bij het behandelplan! 

Met de wijsheid achteraf is het makkelijk te overzien waar dingen ten goede van mijzelf anders hadden gekund.  Maar als afsluiter zeg ik ook: ik ben Dankbaar dat deze periode sinds mijn 42e mij is overkomen. Dat ik het heb mogen ervaren. Het heeft me namelijk gemaakt tot wie ik nu ben: een prachtig mens met unieke levenservaring. En daar ga ik de komende tijd en jaren zeker ook qua (vrijwilligers)werk wat mee doen! 

Onderweg met mijn persoonlijke levensmissie: Jippie ❣️

Mijn eerste blog 😃

Als start van mijn eerste blog de beantwoording van een aantal vragen, die ik mezelf stel. Eens kijken wat m’n gedachten en gevoel naar boven weten te halen.

Waarom een blog?  Enerzijds omdat ik ‘een schrijver’ ben. Ik schrijf al aantal jaren, maar dan in kleine kring van bekenden. Eerst via e-mails, daarna via app’s/chats en later ook via Facebook-groepen in kleine kringen. En krijg dan regelmatig terug dat ik sommige dingen zo goed kan verwoorden, met (veel) gevoel geschreven. ‘Daar moet je wat mee doen, Jac!’, zeggen ze dan. Hihi…… het heeft even geduurd, maar…. daar is ie dan! 😃  Anderzijds voel ik dat er momentum in mijn leven is om te laten zien Wie Ik Nu Ben en wat mij bezighoudt. En daarmee anderen kunnen inspireren! Dat laatste is het primaire doel van mijn blog.

Wat is schrijven voor mij? Schrijven is voor mij een methode om m’n gedachten te rangschikken, een uitlaatklep voor hetgeen ik denk/voel, kennis over sommige interessante onderwerpen onder de aandacht te brengen en om – op een positieve manier! – mensen met mijn woorden te raken. Mensen te inspireren!

Waarom Nu een blog?  Omdat ik Nu – na ruim 4 jaar niet te hebben gewerkt – aan het starten ben met m’n maatschappelijk herstel. Geleidelijk aan ben ik de fase van persoonlijk herstel aan het ontgroeien. Het gaat over in persoonlijke ontwikkeling. Ben er nog niet helemaal met mijn herstel, maar dat gaat komende tijd echt goedkomen! Daar heb ik alle vertrouwen in!  En juist Nu een blog, omdat ik de (levens)lessen die ik heb mogen leren, graag met anderen deel. Het schrijven zet mij aan het denken over mijzelf en over het maatschappelijke herstelproces waar ik mee bezig ben.

Bloggen is een grote stap voor mij!  Dit komt door wie ik was en ik inmiddels voel/weet wie ik ben geworden afgelopen jaren. Daarover later meer in een apart blog.

Have a good one!

Jacco

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑